Do broni, czyli zabite marzenia

Obiecałem sobie przed narodzinami syna, że w przyszłości pozwolę mu realizować się w wybranej przez niego dziedzinie. Nie do końca jest to prawdą.

Po pierwsze, fakt pojawienia się dziecka w naszym życiu przewrócił, może nie wszystko do góry nogami, ale na pewno zdrowo namieszał. Już nie jestem takim otwartym, liberalnym, a co mi tam-tatą. Po drugie, moje zainteresowania, osobowość, sposób wychowania będą z pewnością wywierały na Maksymiliana duży wpływ. Po trzecie, istnieją profesje od których wolałbym aby trzymał się z daleka.

Jak jednak nie popaść w pułapkę naprawiania na dziecku swoich błędów, realizowania swoich niespełnionych ambicji?

Córka moich znajomych, pannica jedenastoletnia, miała kiedyś marzenie aby zostać archeologiem. Pomyślałem super, ja też miałem taką pasję. Wówczas miałem przed sobą jeszcze dwa lata aby stać się ojcem, pomyślałem więc, że na cudzym dziecku mogę zrealizować swoje niespełnione marzenie. Opowiadałem jej historie jakie przydarzyły mi się podczas pracy jako pomocnik na wykopaliskach archeologicznych, kiedy to dorabiałem sobie w wakacje, pomiędzy kolejnymi klasami  liceum. Wspólnie z Adą przekopaliśmy nasz ogródek w poszukiwaniu reliktów zamierzchłych czasów. Zardzewiała podkowa, stare kute gwoździe i coś metalowego i bardzo skorodowanego co nazwałem „wichajstrem” urosły do rangi skarbu tysiąclecia i przez całe lato przechowywane były przez nią z czcią należną mitycznemu świętemu Graalowi.

Kiedy spotkałem ją po kilku miesiącach i dowiedziałem się, że archeologia poszła w odstawkę nie zdziwiłem się specjalnie ani nie zmartwiłem. Dzieci są tak ciekawe świata, że często zmieniają swoje zainteresowania. Dotknęło mnie co innego, powód dla którego to zrobiła. Kiedy z wypiekami pochwaliła się rodzicom swoimi znaleziskami i zapowiedziała, że zostanie archeologiem, ci przeprowadzili z nią krótką rozmowę.

-Archeologiem?

-Tak.

-Ale po tym nie ma pieniędzy, będziesz klepać biedę i ostatecznie wylądujesz na kasie w Tesco.

Chcesz tego?

-No nie, ale...

-Pamiętasz jak mówiłaś, że chcesz mieć duży dom o stu pokojach? Żeby mieć taki dom musisz dużo zarabiać.

Jakiś czas później zapytała mnie kim warto zostać, żeby dużo zarabiać. Znam kilku ludzi, którzy realizują się w dość niszowych i nie uważanych za szczególnie dobrze płatne zajęciach a jednak nie narzekają na brak pieniędzy. Nie wiem ile zarabiają i nie jest to dla nich i dla mnie istotne, gdyż wybrali swoje ścieżki kierując się pasją. Swoje zainteresowania zaczęli rozwijać jednak dość wcześnie, mieli szczęście, a w zasadzie mieszaninę szczęścia i mądrości, być może w tym ważnym dla nich momencie życia kiedy chwalili się swoimi „skarbami” stała przy nich osoba, która powiedziała – to świetnie, to bardzo interesujące, możesz na mnie liczyć.

Ile razy zabito nasze marzenia, jak często jako rodzice, będziemy zabijać marzenia naszych dzieci?

Tytuł „do broni” pasuje do zabitych marzeń, mam jednak nadzieję i cały czas szukam odpowiedzi jak je obronić. Zarówno te swoje, które jeszcze się tlą, jak i przyszłe marzenia mojego syna.