Bejbi blues, czyli to nie tak miało być

Parafrazując klasyka, dziecko, a raczej noworodek jaki jest każdy widzi.

Szczególnie dobrze zobaczy to przyszła mama spodziewająca się swojego pierwszego maleństwa. Czytuję prasę ciążowo-dziecięcą z tymi wszystkimi poradami, jak to mam się zachowywać przed tym wielkim dniem porodu. I oczywiście jak to będzie cudownie, fantastycznie, uroczo, wprost niebiańsko tuż po narodzinach oczekiwanego dziecka. Jednym słowem raj na ziemi.

Media o tematyce dzieciowej utwierdzają nas w przekonaniu, że oto po trudach porodu, już na szpitalnej sali, młoda mama dostanie w swe ramiona różowe, pulchne, uśmiechnięte, błękitnookie dziecię, swój  długo oczekiwany cud. Tymczasem ów cud daleko odbiega od ideału serwowanego na stronach kolorowych czasopism, w reklamach i filmach. I co wy na to, wspaniali eksperci do spraw dzieci, czyżbyście nas oszukiwali?

W rzeczywistości młoda mama często widzi coś przypominające pomarszczoną, przerośniętą śliwkę węgierkę. A gdzie te błękitne wielkie oczy? A gdzie ten uśmiech od ucha do ucha, który dołączany jest do wszelkich artykułów dotyczących obsługi noworodka? A gdzie to odlane niby z pluszu, pulchne dziecię, które od razu tak pięknie potrafi ssać pierś i radośnie kwilić?

Drogie przyszłe mamy, prawda jest brutalna! Artykuł musi się sprzedać, ze śliwką węgierką  - no chance!  Dlatego przygotujcie się na to, że prawda czasem boli a rzeczywistość nie wygląda tak jak w regularnie prenumerowanych kolorowych pisemkach. Czyżby właśnie to było źródłem depresji poporodowej. To nakręcanie emocji, podobne do podgrzewania atmosfery przed meczami polskiej reprezentacji piłkarskiej.

Na pocieszenie powiem Wam, że prawda jakkolwiek brutalnie zderzona z wcześniejszymi wyobrażeniami i tak będzie dla Was najpiękniejszym skarbem,  n-tym cudem świata.  O czym uświadamiam i z całego serca życzę!